Θετική γονεϊκότητα στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης

 

Θετική γονεϊκότητα στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης

Η θετική γονεϊκότητα, είναι μια προσέγγιση η μπορεί να εφαρμοστεί στην καθημερινότητα των οικογενειών μέσα από απλές και ρεαλιστικές πρακτικές, οι οποίες ενισχύουν τη σχέση γονέα-παιδιού ενώ παράλληλα υποστηρίζεται η αναπτυξιακή πορεία του παιδιού. Η οικογένεια αποτελεί το πρώτο και πιο σημαντικό πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί μεγαλώνει και εξελίσσεται. Σε αυτό το περιβάλλον το παιδί νιώθει ασφάλεια, μαθαίνει να επικοινωνεί, να αλληλεπιδρά με τους γύρω του και να ρυθμίζει τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά του. Μέσα από τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις και τις σταθερές ρουτίνες, ενισχύονται η μάθηση, η αυτονομία και η αυτοεκτίμησή του. Η παρουσία και η υποστήριξη της οικογένειας παίζουν καθοριστικό ρόλο στη συνολική ανάπτυξη και τη λειτουργικότητα του παιδιού. Στην πράξη, ακόμα και μικρές αλλαγές στην καθημερινή στάση και στην διαχείριση απαιτητικών καταστάσεων από τους γονείς μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά.

 

Ο σκοπός της θετικής γονεϊκότητας είναι η δημιουργία μιας ασφαλούς σχέσης και εμπιστοσύνης μεταξύ γονέα και παιδιού, μέσα στην οποία το παιδί μπορεί να αναπτύξει συναισθηματική ασφάλεια, μέγιστη αυτονομία και κοινωνικές δεξιότητες. Μέσα από τον σεβασμό, την ενσυναίσθηση και τα σαφή αλλά ευέλικτα όρια, η θετική γονεϊκότητα δεν εστιάζει στον έλεγχο της συμπεριφοράς, αλλά στην κατανόηση των αναγκών του παιδιού και στη σταδιακή ενδυνάμωσή του σε κάθε στιγμή. Επίσης, για την διασφάλιση ενός δομημένου πλαισίου είναι σημαντικό η  εκάστοτε συμπεριφορά να αναγνωριστεί ως μια μορφή επικοινωνίας. Καθώς το παιδί μεγαλώνει και περνά από διαφορετικά αναπτυξιακά στάδια, αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις, στις οποίες ο γονέας καλείται να ανταποκριθεί με κατανόηση, προσαρμοστικότητα και υποστηρικτική στάση. Τα παιδιά, διαφέρουν μεταξύ τους στην ιδιοσυγκρασία, γεγονός που δημιουργεί την ανάγκη για εξατομικευμένες προσεγγίσεις και συνεχή αναπροσαρμογή. Πρόκειται για έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους που μπορεί ένας άνθρωπος να έρθει αντιμέτωπος στην ενήλικη ζωή του, ενώ ταυτόχρονα είναι και από τα πιο όμορφα ταξίδια που θα διανύσει.

 ΑΣΦΑΛΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το παιδί, ο γονέας μπορεί να αξιοποιήσει διαφορετικά μέσα και τεχνικές για την ενίσχυση της μεταξύ τους σχέσης. Στη βρεφική ηλικία, είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι γονείς να ανταποκρίνονται συστηματικά στην αμοιβαία ανταλλαγή ερεθισμάτων με το βρέφος, μέσω της φωνής, της «επαφής» και του αγγίγματος. Μέσω της παραπάνω προσέγγισης υπάρχουν σημαντικά οφέλη, όπως είναι η δημιουργία ασφαλούς δεσμού, η γλωσσική ανάπτυξη και η ανάπτυξη γνωστικών δεξιοτήτων. Από την άλλη, στην προσχολική ηλικία το παιχνίδι αποτελεί θεμέλιο λίθο στην ενίσχυση της σχέσης παιδιού-γονέα, παράλληλα με την «θετική προσοχή» και τον έπαινο. Μέσα από το παιχνίδι, τα παιδιά ανακαλύπτουν, μαθαίνουν και εξερευνούν τον κόσμο γύρω τους. Για παράδειγμα  το παιδί επιλέγει το παιχνίδι, έχοντας τον πρώτο ρόλο και ο γονέας το ακολουθεί. Ως εκ τούτου, δίνεται η ευκαιρία το παιδί να διασκεδάσει, να μάθει και να πάρει πρωτοβουλίες. Αξίζει να επιβραβεύεται κάθε προσπάθεια του παιδιού, ακόμη και αν αυτή δεν αγγίζει τον τελικό στόχο. Ο έπαινος ακολουθεί άμεσα την επιθυμητή συμπεριφορά ως ανταπόκριση, διευκρινίζοντας τι είναι αυτό που επιβραβεύεται. Αυτή η θετική ανταπόκριση σε μια συμπεριφορά λέγεται ενισχυτής (πχ. αυτοκόλλητα, κοινωνική προσοχή, προνόμια κλπ.), και προσαρμόζεται στα ενδιαφέροντα του παιδιού. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά μαθαίνουν να βελτιώνονται και αναπτύσσουν εσωτερικό κίνητρο. Οι γονείς μέσω της παροχής κατάλληλων ευκαιριών για ανεξαρτησία, σαφών ορίων (απλές οδηγίες) και δημιουργίας προβλέψιμων ρουτινών (προτείνεται η προειδοποίηση για αλλαγή ρουτίνας), βοηθούν το παιδί να προσαρμόζεται εύκολα και να νιώθει ασφάλεια).

Η θετική πειθαρχία, είναι ένας τρόπος καθοδήγησης που διδάσκει στα παιδιά πώς να διαχειρίζονται ξεσπάσματα και συγκρούσεις, προβάλλοντας επιθυμητές συμπεριφορές. Οι πιο έντονες κρίσεις θυμού συμβαίνουν συνήθως στις ηλικίες από 18 μηνών έως 3 ετών. Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπο για τις επιθυμητές συμπεριφορές δίνοντας στο παιδί την ευκαιρία, να μάθει ότι το ξέσπασμα θυμού δεν είναι μια προσαρμοστική ανταπόκριση στην ματαίωση. Μία κρίση θυμού μπορεί να πυροδοτηθεί από διάφορες καταστάσεις όπως οι περιοριστικές συμπεριφορές (πχ. «μη» κάνεις κλπ.), ανάγκη για προσοχή, αλλαγές στη ρουτίνα, ο φόβος κ.α. Στην περίπτωση εκδήλωσης ανεπιθύμητων συμπεριφορών, προτείνεται η συνεπής εφαρμογή συνεπειών, όπως η απομάκρυνση του παιδιού από την κατάσταση κρίσης, το time out ή η παράβλεψη της μη επιθυμητής συμπεριφοράς, ενώ παράλληλα αυξάνεται η προσοχή και ο έπαινος για τη θετική συμπεριφορά. Οι συνέπειες και ο έπαινος είναι σημαντικό να ακολουθούν άμεσα την συμπεριφορά, ώστε το παιδί να αντιληφθεί ποια συμπεριφορά είναι ανεπιθύμητη και ποια ενισχύεται αντίστοιχα. Για την αποφυγή ενός τέτοιου επεισοδίου, συνίσταται η τροποποίηση του περιβάλλοντος εκ των προτέρων.

Συνοψίζοντας, η θετική γονεϊκότητα και πειθαρχία παρέχουν στα παιδιά ασφάλεια, σαφή όρια και υποστήριξη, ενισχύοντας την αυτορρύθμιση, την υπευθυνότητα και την αυτοπεποίθησή τους στην καθημερινή ζωή.

Γριμπαβιωτης Αλεξανδρος                                                                            Αναστασία Αθανασίο

Εργοθεραπευτής Msc SIT                                                                                Εργοθεραπεύτρια

Επιστημονικός Υπεύθυνος Ώθηση

Το παιχνίδι σε παιδιά με ΔΑΦ

 Το παιχνίδι σε παιδιά με ΔΑΦ (Διαταραχή Φάσματος Αυτισμού)

• Τι ρόλο παίζει το παιχνίδι στην ανάπτυξη του παιδιού;

• Ποιος είναι ο ρόλος της εργοθεραπείας στα παιδιά που εμφανίζουν

δυσκολίες στο παιχνίδι;

Όταν παρατηρούνται δυσκολίες στην εμπλοκή του παιδιού στο παιχνίδι, η εργοθεραπεία

παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην προώθηση του λειτουργικού χαρακτήρα και της ενεργούς

συμμετοχής τους σε αυτό. Η εργοθεραπεία είναι η επιστήμη, η οποία έχει στο κέντρο της τον

άνθρωπο και προωθεί την ανεξαρτησία και την βελτίωση ποιότητα ζωής του. Πρωταρχικός

στόχος της εργοθεραπείας, είναι να μπορέσουν οι ωφελούμενοι να συμμετέχουν αυτόνομα

και ενεργά στα έργα της καθημερινότητάς τους και να ενισχύσουν τους ρόλους τους.

Στόχοι των εργοθεραπευτών:

• Βελτίωση και αύξηση της δημιουργικότητας και της φαντασίας.

• Ενίσχυση κινήτρου.

• Απόδοση νοήματος στο παιχνίδι και λειτουργικού ρόλου.

• Ενίσχυση της κοινής προσοχής.

• Βελτίωση αυτορρύθμισης.

• Συναισθηματική εμπλοκή του παιδιού.

• Βελτίωση κοινωνικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων.

• Ποιοι είναι οι βασικοί ρόλοι ενός παιδιού και γιατί είναι σημαντικοί;

Ο ρόλος είναι ο τρόπος με τον οποίο κάθε άτομο δρα, συμμετέχει και σχετίζεται μέσα στο

περιβάλλον του, σύμφωνα με τις ευθύνες, τις προσδοκίες και τις ανάγκες που το

περιβάλλουν. Οι ρόλοι αυτοί δίνουν νόημα, σκοπό και ευχαρίστηση στη ζωή του ατόμου,

καθώς μέσα από αυτούς εκφράζει την ταυτότητά του και συνδέεται με τους άλλους. Για τα

παιδιά, οι ρόλοι αυτοί μπορεί να περιλαμβάνουν το ρόλο του μαθητή, του παίκτη- αθλητή,

του φίλου, του μέλους της οικογένειας ή ακόμη και του βοηθού στο σπίτι. Μέσα από την

εργοθεραπεία, επιδιώκεται τα παιδιά να αποκτήσουν τις απαραίτητες δεξιότητες ώστε να μπορούν να

 συμμετέχουν με χαρά και αυτοπεποίθηση σε αυτούς τους ρόλους, να αισθάνονται ικανοποίηση και να

 βιώνουν επιτυχία μέσα στην καθημερινότητά τους.

• Πώς χρησιμοποιούν οι εργοθεραπευτές το παιχνίδι στη κλινική τους πρακτική;

Το παιχνίδι αποτελεί τον φυσικό τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν, αναπτύσσονται

και αλληλεπιδρούν με τον κόσμο γύρω τους. Στο πλαίσιο της εργοθεραπείας, δεν αποτελεί

απλώς ένα ευχάριστο μέσο παρέμβασης, αλλά τον πυρήνα της θεραπευτικής διαδικασίας.

Μέσα από το παιχνίδι, το παιδί συμμετέχει ενεργά, κινητοποιεί τις αισθήσεις, το σώμα και τη

σκέψη του, ενισχύοντας την αισθητηριακή, κινητική, γνωστική, κοινωνική και συναισθηματική

του ανάπτυξη. Ολιστικά, αποκτά δεξιότητες που μεταφέρονται φυσικά στην καθημερινότητά

του, ενισχύοντας την αυτονομία, την προσαρμοστικότητα και τη χαρά της συμμετοχής.

• Ποιες είναι οι βασικές δυσκολίες που παρουσιάζουν τα παιδιά με ΔΑΦ στο  παιχνίδι;

Τα παιδιά και οι νέοι με ΔΑΦ είναι γνωστό ότι εμφανίζουν σημαντικές δυσκολίες στο κομμάτι

της κοινωνικής συμμετοχής και επικοινωνίας, περιορισμένα ενδιαφέροντα, και

επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές. Τα παραπάνω ευρήματα αντανακλώνται και στο παιχνίδι

των παιδιών με ΔΑΦ, καθιστώντας το επαναλαμβανόμενο και συχνά δίχως τον απαιτούμενο

λειτουργικό χαρακτήρα (Kuhaneck et. al, 2019). Τα παιδιά με ΔΑΦ δείχνουν προτίμηση στο

μοναχικό παιχνίδι, συνήθως έχουν μικρό χρόνο παραμονής σε αυτό και παρουσιάζουν

δυσκολία επεξεργασίας των ερεθισμάτων. Επιπλέον, τα παιδιά με ΔΑΦ παρατηρείται ότι

τείνουν να μην εμπλέκονται σε συμβολικό παιχνίδι.

• Τι είναι το συμβολικό παιχνίδι και γιατί είναι σημαντικό;

Το συμβολικό παιχνίδι εμφανίζεται από το 2ο έτος και μετά στα παιδιά, δίνοντας νόημα σε

αντικείμενα και δημιουργώντας μια ιστορία (Davidson et. al, 2021). Μέσω του συμβολικού

παιχνιδιού αναπτύσσονται δεξιότητες όπως η επίλυση προβλήματος, η κατανόηση

συναισθημάτων, η αυτορρύθμιση αλλά και η κοινωνική συμμετοχή (Davidson et. al, 2021).

• Πότε θα ήταν θεμιτό να συμβουλευτείτε έναν εργοθεραπευτή;

Όταν το παιδί:

• αποφεύγει παιχνίδια που περιλαμβάνουν επαφή με υλικά (π.χ. πλαστελίνη, άμμο,

νερό) επειδή «λερώνεται»

•  δυσκολεύεται να αλληλεπιδράσει με τους συνομηλίκους και προτιμάει το μοναχικό

παιχνίδι 

• επιλέγει περιορισμένο ή επαναλαμβανόμενο τύπο παιχνιδιών και δυσκολεύεται να

δοκιμάσει νέα 

• όταν δυσκολεύεται να οργανώσει και να ολοκληρώσει μια δραστηριότητα παιχνιδιού

• δεν εμπλέκεται σε συμβολικό παιχνίδι ή παιχνίδι ρόλων.

Βιβλιογραφία

•  Davidson et. al, (2021), The process of Learn to Play Therapy with parent–child dyads

with children who have autism spectrum disorder, Australian Occupational Therapy

Journal, DOI: 10.1111/1440-1630.12751

• Kuhaneck et. al, (2019), A Systematic Review of Interventions to Improve the

Occupation of Play in Children With Autism, OTJR, DOI: 10.1177/1539449219880531

Αναστασία Αθανασίου

Εργοθεραπεύτρια

 

Πρόγραμμα Σίτισης για Παιδιά που εμφανίζουν επιλεκτικότητα κατά τη σίτιση

Η πρόκληση της επιλεκτικής σίτισης

Η επιλεκτική σίτιση είναι ένα φαινόμενο που αφορά πολλά παιδιά και προκαλεί ανησυχία σε γονείς και ειδικούς.

Τι ορίζουμε ως Επιλεκτική Σίτιση;

Η επιλεκτική σίτιση χαρακτηρίζεται από την περιορισμένη αποδοχή τροφών, συχνά λόγω αισθητηριακών, κινητικών ή και ψυχολογικών παραγόντων. Παιδιά με επιλεκτική σίτιση μπορεί να αποφεύγουν συγκεκριμένες υφές, γεύσεις ή ακόμα και χρώματα τροφών, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξή τους και την ποιότητα ζωής τόσο των ίδιων όσο και ολόκληρης της οικογένειας.

Επιλεκτική σίτιση : Τι λένε τα στατιστικά.

Η επιλεκτική σίτιση είναι ένα συχνό φαινόμενο στην παιδική ηλικία, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής. Σύμφωνα με έρευνες:
- Προσχολική ηλικία (2–5 ετών): Εμφανίζεται σε ποσοστά που κυμαίνονται από 14% έως 50%.
- Ηλικία 4 ετών: Περίπου 26% των παιδιών παρουσιάζουν επιλεκτική σίτιση.
- Ηλικία 6 ετών: Το ποσοστό μειώνεται σε 13%, δείχνοντας ότι για πολλά παιδιά πρόκειται για παροδική φάση.
- Παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές: Έως και 80% παρουσιάζουν προβλήματα σίτισης, συμπεριλαμβανομένης της επιλεκτικότητας.

 

Αν και η επιλεκτική σίτιση είναι συχνά μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να επιμείνει και να επηρεάσει τη διατροφική ποικιλία και την ανάπτυξη του παιδιού.

Συχνές συμπεριφορές που αναφέρουν και προβληματίζουν τους γονείς είναι:

- Φωνές, κλάμα, άρνηση τροφής

- Κλείνουν το στόμα ή αποφεύγουν την τροφή

- Σπρώχνουν ή πετούν φαγητό/σκεύη

- Πρόκληση εμετικού αντανακλαστικού, φτύσιμο

- Άρνηση σε νέα φαγητά, τάση φυγής

- Μάσημα χωρίς κατάποση

- Άρνηση χρήσης διαφορετικών πιάτων ή σκευών

- Ετεροεπιθετικότητα ή αυτοεπιθετικότητα κατά τη διάρκεια των γευμάτων

Το γονεικό άγχος για το διατροφικά ελλείμματα και οι ακανόνιστες συνήθειες της οικογένειας σε σχέση με το φαγητό έχουν άμεση σύνδεση με τα διατροφικά ελλείμματα

 

Τι μας λένε οι γονείς

«Τα γεύματα είναι χαοτικά, αγχωτικά και μου καταναλώνουν μεγάλη ενέργεια»
«Από μικρό παιδί ήταν πολύ δύσκολο με το φαγητό του»

Η προσέγγιση SOS Approach to Feeding

 

 

Η μέθοδος Sequential – Oral – Sensory (SOS) είναι μια πολυδιάστατη και παιδοκεντρική προσέγγιση για παιδιά με επιλεκτικότητα σίτισης.

·        Είναι σχεδιασμένη να αξιολογεί και να αντιμετωπίζει όλους τους παράγοντες που εμπλέκονται στις δυσκολίες σίτισης.

·        Εξετάζει και αντιμετωπίζει το παιδί ολιστικά.

·        Είναι φιλοσοφικά βασισμένη στην ιδέα ότι ακολουθούμε τον ρυθμό του παιδιού και σεβόμαστε τις ανάγκες/επιλογές του.

Οι 5 βασικές αρχές της προσέγγισης SOS:
1. Αποδομούμε μύθους γύρω από τη σίτιση. Οι μύθοι σχετικά με το φαγητό (π.χ. άφησε το παιδί να πεινάσει, το παιδί ξέρει ενστικτωδώς πως να φάει κλπ) παρεμβαίνουν στην κατανόηση και τη θεραπεία των προβλημάτων σίτισης.

2. Ξεκινάμε με συστηματική απευαισθητοποίηση, για να μειώσουμε την αίσθηση απειλής που μπορεί να προκαλεί το φαγητό.

3. Η «Φυσιολογική Ανάπτυξη» της σίτισης μας δίνει το καλύτερο σχέδιο για τη θεραπεία της σίτισης και την ενίσχυση της προόδου.

4. Χρησιμοποιούμε ιεραρχίες τροφών και στοχευμένες επιλογές, ώστε να ενισχύσουμε σταδιακά την αποδοχή νέων υφών και γεύσεων.

5. Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσα από το ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Επομένως, η πιο αποτελεσματική Θεραπεία Σίτισης χρησιμοποιεί το Παιχνίδι-Με-Ένα-Σκοπό για να διδάξει νέες δεξιότητες .

Η ενσωμάτωση του παιχνιδιού στη διαδικασία της σίτισης βοηθάει τα παιδιά να εξερευνήσουν νέες τροφές με ασφάλεια και διασκέδαση. Η χρήση δημιουργικών δραστηριοτήτων  ενθαρρύνει την αλληλεπίδραση με το φαγητό, μειώνοντας το άγχος και ενισχύοντας την περιέργεια.

 

Ποια παιδιά ωφελούνται από το πρόγραμμα;

- Παιδιά με πολύ περιορισμένο αριθμό αποδεκτών τροφών (λιγότερα από 20).
- Παιδιά που απορρίπτουν ομάδες τροφών ή συγκεκριμένες υφές.
- Παιδιά με δυσκολίες μετάβασης σε στερεές τροφές.
- Παιδιά με φτωχή πρόσληψη βάρους.
- Παιδιά με άγχος ή αρνητικές συμπεριφορές γύρω από τα γεύματα.
- Οικογένειες που νιώθουν ότι «παλεύουν» καθημερινά για το φαγητό.

Μαζί με την οικογένεια

Η συμμετοχή των γονιών είναι κλειδί για την επιτυχία. Στηρίζουμε, καθοδηγούμε και ενδυναμώνουμε τους γονείς/φροντιστές ώστε να μεταφέρουν τη θετική εμπειρία του θεραπευτικού πλαισίου στο οικογενειακό τραπέζι.

 

 

Επικοινωνήστε μαζί μας

Αν το παιδί σας αντιμετωπίζει δυσκολίες στο φαγητό, είμαστε εδώ να σας ακούσουμε και να σας βοηθήσουμε να χτίσετε μαζί του μια υγιή και χαρούμενη σχέση με το φαγητό.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας κάνοντας κλικ ΕΔΩ

 

Ελισσάβετ Ανεμογιάννη

Εργοθεραπεύτρια

---

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΔΕΠΥ -ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ

 

Δυσλεξία και παρέμβαση

 

Δυσλεξία και παρέμβαση

Η διάγνωση της δυσλεξίας είναι το εργαλείο για τη δημιουργία των συνθηκών

εκείνων που θα κάνουν το σχολείο προσβάσιμο και προσιτό για όλους τους μαθητές

στο πλαίσιο της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης (Ho, 2004). Η ΕΔΕΑΥ σε συνεργασία

με το Κ.Ε.Σ.Υ ή τα δημόσια Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα σχεδιάζουν το

Εξατομικευμένο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης για τον μαθητή με δυσλεξία. Πιο

αναλυτικά η εξειδικευμένη διδασκαλία που θα έχει ως γνώμονα το αναπτυξιακό

επίπεδο του μαθητή θα τον βοηθήσει να άρει τα εμπόδια που του δημιουργούσαν τα

συνοδά με τη δυσλεξία ελλείμματα (Τζιβινίκου, 2015).

Η παρέμβαση που θα δεχτεί μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στην τάξη που φοιτά ο μαθητής, σε ειδικά τμήματα

ένταξης και σε κέντρα ειδικών θεραπειών, ενώ η καταλληλόλητα του προγράμματος

έγκειται στις αδυναμίες που παρουσιάζει ο μαθητής, στην ηλικία του και στο επίπεδο

ανάπτυξής του (Στασινός, 2020).

Προκειμένου να διασφαλιστεί η επίτευξη των στόχων της διδακτικής παρέμβασης

εξετάζονται τα ακόλουθα στοιχεία ανταπόκρισης που θα πρέπει να ακολουθηθούν για

να τελεσφορήσει, με βάση τη συλλογή δεδομένων για τη διάγνωση : 1) Ο μεγάλος

βαθμός καθοδήγησης στην τυπική εκπαίδευση, 2) Το πρόγραμμα παρέμβασης το

οποίο πρέπει να καταρτιστεί σύμφωνα με τις ανάγκες του μαθητή, 3) Το συνεργατικό

κλίμα που θα πρέπει να υπάρχει στο εμπλεκόμενο προσωπικό της σχολικής μονάδας

στην οποία φοιτά ο μαθητής για την δημιουργία κατάλληλου περιβάλλοντος

προκειμένου να υποστηριχθεί η ανάπτυξή του , η παρέμβαση και να ελεγχθούν τα

αποτελέσματά της, 4) Ο συνεχής έλεγχος της εξέλιξης και προόδου του μαθητή, 5) Η

συμμετοχή των γονέων και κηδεμόνων του μαθητή, 6) Η πραγματοποίηση

συστηματικών ελέγχων για την επιμελημένη εφαρμογή της παρέμβασης (Berkeley,

Bender, Peaster, & Saunders, 2009). Η ανταπόκριση αυτή αφορά την πρώιμη

παρέμβαση η οποία είναι πολύ σημαντική για την πρόοδο του μαθητή (Hallahan,

Lloyd, Kauffman, Weiss & Martinez, (2005).

Η υποστήριξη που μπορεί να λάβει ένας μαθητής με δυσλεξία είναι δυνατή με την

εφαρμογή ενός εξατομικευμένου προγράμματος παρέμβασης και ειδικότερα με

δραστηριότητες φωνολογικής επίγνωσης, με εξειδικευμένα προγράμματα ανάγνωσης,

γραφής, ορθογραφίας, αριθμητικής και με την καλλιέργεια στρατηγικών μάθησης

(Πόρποδας, 2002). Τα παραπάνω προϋποθέτουν την εφαρμογή πολυαισθητηριακών

μεθόδων που θα εστιάζουν στην επανάληψη και πρακτική εξάσκηση του μαθητή. 

Επιπρόσθετα επιβεβλημένη κρίνεται η άμεση στοχευμένη διδασκαλία κατά την οποία

ο εκπαιδευτικός-ειδικός παιδαγωγός θα έχει προσδιορίσει εκ των προτέρων τους

διδακτικούς στόχους και θα παρέχει ανατροφοδότηση στον μαθητή αποσκοπώντας

στην ενίσχυση της αυτενέργειας του (Πολυχρόνη, 2011). 

Επειδή οι μαθητές με   Δυσλεξία συχνά παρουσιάζουν δυσκολίες συναισθηματικής φύσεως εξαιτίας της

κριτικής που δέχονται σε οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον και των

συναισθημάτων ματαίωσης που βιώνουν λόγω της κακής σχολικής τους επίδοσης

κρίνεται αναγκαία η παρέμβαση και υποστήριξη τους εφαρμόζοντας παιδαγωγικές

στρατηγικές που θα τους στηρίζουν ψυχοσυναισθηματικά και θα συμβάλλουν στην

κινητοποίησή τους, τη μείωση του άγχους και την ενίσχυση της αυτοεκτίμησής

τους.(Στασινός, 2020). 

   

Πένυ Κονάνου 

Ειδική Παιδαγωγός

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Hallahan, D., Lloyd, J., Kauffman, J., Weiss, P., Martinez, E. (2005). Learning

Disabilities. Foundations, characteristics and affective teaching. USA: Pearson

Education, Inc

Ho, A. (2004). To be labelled, or not to be labelled: that is the question. British

Journal of Learning Disabilities, 32, 86-92

Πόρποδας, Κ. (2003). Διαγνωστική αξιολόγηση και αντιμετώπιση των μαθησιακών

δυσκολιών στο δημοτικό σχολείο (Ανάγνωση, Ορθογραφία, Δυσλεξία, Μαθηματικά).

Πάτρα: ΥΠΕΠΘ-ΕΠΕΑΕΚ

Πολυχρόνη,  Φ.  (2011α).  Οριοθέτηση,  ταξινόμηση  και  αιτιολογικοί  παράγοντες 

των  μαθησιακών  δυσκολιών.  Στο  Φ.  Πολυχρόνη  (Επιμ.),  Ειδικές  μαθησιακές 

δυσκολίες (σσ. 119‐140). Αθήνα: Πεδίο

Στασινός, Δ. (2020). Ψυχοπαθολογία του Λόγου και της Γλώσσας. Δυσλεξία,

Πολυγλωσσία, Λογοθεραπεία & Συμπερίληψη. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg.

Τζιβινίκου, Σ. (2015). Μαθησιακές δυσκολίες-διδακτικές παρεμβάσεις. Αθήνα:

Κάλλιπος.